İlahi Səssizlik (سکوتِ الهی) 🖤✨🔥

English lyrics

در دلِ سکوت، یک دعا شدم، در تاریکی، مثل ستاره سوختم و درخشیدم. خدا شنید، دنیا ساکت ماند، من تنها نبودم، چون پروردگارم با من بود. پابرهنه از دلِ تاریکی گذشتم، هر زخم یک آیه بود، هر رد یک توضیح. آن‌ها خندیدند، من زانو زدم، اما به پای خدا زانو زدم و او مرا بلند کرد. همان لحظه که دعا کردم، تاریکی لرزید، روحم شکست، اما ایمانم محکم‌تر شد. من از ترس سکوت نکردم، من ساکت شدم چون خدا داشت حرف می‌زد. من را نشکستند، خودشان ترک برداشتند، به هر چیزی که مقابلم آمد با دعا جواب دادم. آن‌ها با نفرت نگاه کردند، من با نور. خواستند لکه‌دارم کنند، خدا پاکم کرد. در تاریکی گم نشده بودم، همان‌جا ربّم را پیدا کردم، در دلِ سکوت خودم. این همه آزمون نه انتقام بود، نه دردِ بیهوده، این سوختنِ من بود برای پاک شدن به دستِ خدا. من انتقام نیستم، من حقیقت‌ام، نَفَسِ خدا، شمشیرِ روح من. افتادم، بلند شدم، با پروردگارم، آن‌ها رهایم کردند، او اما مرا بالا کشید. وقتی فراموشم کردند، به آسمان نگاه کردم، پشتِ ابرها ماهی بود، و همان لحظه فهمیدم ربّم نگاه می‌کند، من با چشم‌هایم به خدا نگاه می‌کردم. دستَم هیچ‌چیز نبود، فقط دعا و آغوشِ خدا. آن‌ها خندیدند، نقشه کشیدند، اما وقتی خدا نقشه بکشد، هیچ‌کس نمی‌تواند خرابش کند. همه مدارکم را داشتم، طرفِ مقابلم سایه‌ی شیطان بود. خواستم از داشته‌هایم استفاده کنم… نکردم. به جز خدا به هیچ‌کس تکیه ندادم. سکوتِ من ترس نبود، صبر بود، در سکوتِ خدا. آن‌ها دست به جادو زدند، من سجده کردم. آن‌ها سایه بودند، من نور، آن‌ها نقشه کشیدند، خدا هم نقشه کشید. نتیجه؟ خدا پیروز شد، من فقط دعا کردم، او همه‌چیز را انجام داد. من در تاریکی ماندم، اما او مرا دید، هر اشکم یک صدا زدنِ فرشته شد. وقتی من ساکت بودم، آسمان حرف زد، و خدا گفت: «من تو را تنها نگذاشتم.» آن‌ها زمینم زدند، خندیدند، اما من مثل کوه بلند شدم. تنها نبودم، چون درونِ دعا بودم، صدای خدا در قلبم بود. تحملِ من ضعف نبود، زِرهی بود که خدا به من داده بود. هر زخم، مُهرِ پروردگارم است، هر شب، دعایی است که به نور تبدیل می‌شود. این نه انتقام است، نه کینه، این خشمِ خداست، آتشی که پاک می‌کند. کلامم آتش، نفَسم دعا، من انسان نیستم… نشانه‌ی خدایم. با من بازی کردند، اما دست‌شان سوخت، چون خدا با من حرف می‌زد. سکوتِ من طوفان بود، هر واژه، شمشیرِ خدا بود. دوباره زاده شدم، درونِ خدا، هر قدمم دعا، هر نفسم شهادت. تاریکی نتوانست مرا بخورد، چون درونم نور بود. از دلِ همه تاریکی‌ها عبور کردم، تحقیرم کردند، ساکت ماندم، چون وقتی خدا حرف می‌زند، همه با سکوت گوش می‌دهند. این آرامشی که می‌بینی، نقشه‌ی خدا بود، این سکوتی که می‌شنوی، قبلِ طوفان بود. آن‌ها قدم برداشتند، خدا زمین را لرزاند، من عقب نرفتم، چون خدا جلو رفت. آن لحظه که تو خندیدی، خدا گریست، نقشه‌ات به هم خورد، چون خدا خواست. به من خندیدند، مرا آزمودند، اما من در دعا پیچیدم و بلند شدم. هر حرفم دعا شد، هر نگاهم رو به آسمان رفت. خدا را رها نکردم، او هم هیچ‌وقت مرا فراموش نکرد. این کار من نبود، خدا کرد، من فقط ساکت شدم، او طوفان شد. هر کلمه‌ام مثل کوه فرود آمد، چون این حرف‌ها را با خدا گفتم. متهمم کردند، بی‌مدرک، من از خودم دفاع نکردم، چون خدا مدافعِ من بود، و همان‌ها با دستِ خودشان مدرک آوردند. آخرش من پیروز شدم، اما این پیروزیِ من نبود، پیروزیِ خدا بود. من فقط شاهد بودم، خدا حکم داد و عدالت سرِ جای خودش نشست. باز هم تنها نیستم، باز هم پروردگارم هست، هر دشمن ساکت شد، چون خدا حرف زد. خواستند مرا بکشند، اما زنده شدم، چون خدا رهایم نکرد. این انتقام نبود، تقدیر بود، خدا تصمیم گرفت و من بلند شدم. در سکوت، صدایم پر از نامِ خدا شد، و دنیا فهمید: هر که به من دست بزند، به خدا دست زده. این پایانِ من نیست، این شروعی تازه است که با اجازه‌ی خدا نوشته شده. وقتی من سکوت کردم، آسمان حرف زد، و حالا… من طوفانِ خاموشِ خدایم. روزی من بودم که گریه می‌کردم، حالا با دعا بلند می‌شوم. خدا اسمم را می‌دانست، و با همان اسم، پیروز شدم. این را من ننوشتم، روحم نوشت، هر مصراع با نفَسِ خدا نوشته شد. این داستانِ من نیست، شهادتِ الهی است. من خاموش بودم، اما خدا گفت… و دنیا شنید. من گم شده بودم، او مرا پیدا کرد، من ساکت شدم، او حرف زد. من ضعیف بودم، او قدرت داد، حالا من مثل دعایی زندگی می‌کنم که با ردِ او نوشته شده.