Doomsday, Domsnight

English lyrics

I think I should say it—should I say? O-ehum, I must tell. Keep telling, keep selling the story, showing your ammo, air and ground. You point at the map like the ink makes you king, Big claims in the air, let the cameras all sing. “Look at us—doomsday aircraft!” What a show. You say it so loud, but the facts move slow. Passing off smoke like it’s proof in your hand, Drawing red circles across somebody’s land. You say it’s all fine, you say every lie, Then laugh at the people who ask you why. Really, it’s too bad—that’s what they say, Hahaha, then they turn and walk away. Doomsday—hah! Let’s tell them what matters. Hey, ey, oy, hoy—cut through the chatter. Listen carefully. Keep your eyes on the page. A map doesn’t make you the master of rage. Doomsday, dooms-night—who gets the crown? You draw the line, but the whole thing comes down. Where is our light when the headlines ignite? Doomsday, dooms-night—say it right. You bring that threat, you bring the night, But no one gets to call that right. Here is Iran—so you bring your grand machine? A painted-up warning on a wide-screen scene. You call it a message, you call it control, But fear doesn’t answer for the people you roll. We don’t cheer for the end, don’t mistake what we mean; We’re in front of you, clear on the map, seen. You say “one day,” like the day knows your name— The world starts crying; no winner gets fame. Clang—claim—frame, let the cameras consume it, Name it, reframe it, then say you outgrew it. Air-to-ground, ground-to-air, headline to hand, Map on the table, a thumb on the land. Night shift, flight path, bright flash, black flag, Big talk, small print, old threat, new tag. Crown tilt, crown slip, king pin, loose hinge, One push, two fronts, tight wire, short fringe. Who told who? Who knows? Who wrote that line? You sell a tomorrow; we’re living in time. Clang—bang—plan, but the people stay breathing, Loud men keep boasting; the truth keeps seething. No myth, no medal, no victory dance— A threat on a map is not fate, it’s a chance. And if the worst day comes, hear this plain: No flag can make a whole world forget pain. Don’t dress up the ending and call it a prize. The night takes the brave and the boastful alike. Doomsday, dooms-night—who gets the crown? You draw the line, but the whole thing comes down. Where is our light when the headlines ignite? Doomsday, dooms-night—say it right. You bring that threat, you bring the night, But no one gets to call that right. Oh wow—nights and knights, and the crown comes loose. All that power, still no good use. Doomsday, dooms-night—where is our light? Put down the threat. Let the world see the day. 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 فکر کنم باید بگم... واقعاً باید بگم؟ اِهِم... آره، باید حرفم رو بزنم. هی تعریف کن، هی داستانت رو بفروش، مهماتت رو به رخ بکش، قدرتت رو در زمین و آسمون. به نقشه اشاره می‌کنی، انگار جوهرش تو رو پادشاه کرده، ادعاهای بزرگت توی هواست و دوربین‌ها همه مشغول نمایش. «نگاه کنید! هواپیماهای روز قیامت!» عجب نمایشی! اون‌قدر بلند می‌گی، اما حقیقت خیلی کندتر پیش می‌ره. دود رو جوری نشون می‌دی انگار مدرک توی دستته، روی سرزمین دیگران دایره‌های قرمز می‌کشی. می‌گی همه‌چیز روبه‌راهه، هر دروغی رو می‌گی، بعد به مردمی می‌خندی که ازت می‌پرسن چرا. «واقعاً تأسف‌آوره»؛ این رو می‌گن، هاهاها... و بعد روشون رو برمی‌گردونن و می‌رن. روز قیامت؟ هاه! بذار از چیزی بگیم که مهمه. هی، اِی، اُی، هوی! این هیاهو رو بشکاف. خوب گوش کن، چشم از صفحه برندار. داشتن یک نقشه، تو رو فرمانروای خشم نمی‌کنه. روز آخر، شب آخر؛ تاج به سر کی می‌رسه؟ تو خط می‌کشی، اما تمام این نمایش فرومی‌ریزه. وقتی تیتر خبرها آتیش می‌گیرن، نور ما کجاست؟ روز آخر، شب آخر؛ اسمش رو درست بگو. تو تهدید رو میاری، تو تاریکی رو میاری، اما هیچ‌کس حق نداره این کار رو برحق بدونه. اینجا ایرانه؛ پس ماشین عظیمت رو آوردی؟ هشداری رنگ‌ولعاب‌دار روی یک پردهٔ بزرگ. اسمش رو پیام می‌ذاری، اسمش رو کنترل می‌ذاری، اما ترس جواب مردمی نیست که زیر فشار می‌ذاری. ما برای پایان دنیا هورا نمی‌کشیم؛ اشتباه نفهم. ما روبه‌روت ایستادیم؛ روشن و آشکار روی نقشه. می‌گی «یک روز»، انگار اون روز اسم تو رو می‌شناسه. دنیا به گریه می‌افته و هیچ برنده‌ای به افتخار نمی‌رسه. جرینگ! ادعا، قاب، تصویر؛ بذار دوربین‌ها ببلعنش. اسم روش بذار، دوباره قابش کن، بعد بگو ازش عبور کردی. هوا به زمین، زمین به هوا، از تیتر خبر تا کف دست. نقشه روی میز، یک شست روی سرزمین. شیفت شب، مسیر پرواز، برق خیره‌کننده، پرچم سیاه. حرف‌های گنده، نوشته‌های ریز، تهدید قدیمی، برچسب تازه. تاج کج می‌شه، تاج می‌لغزه، مهرهٔ اصلی، لولای شل. یک فشار، دو جبهه، سیم کشیده، فاصله‌ای باریک. کی به کی گفت؟ کی می‌دونه؟ کی اون خط رو نوشت؟ تو فردا رو می‌فروشی؛ ما داریم همین امروز زندگی می‌کنیم. جرینگ، بنگ، نقشه! اما مردم هنوز نفس می‌کشن. مردهای پرهیاهو همچنان رجز می‌خونن و حقیقت می‌جوشه. نه افسانه‌ای، نه مدالی، نه رقص پیروزی. تهدید روی نقشه سرنوشت نیست؛ فقط یک احتماله. و اگه بدترین روز از راه رسید، این رو خوب بشنو: هیچ پرچمی نمی‌تونه درد رو از حافظهٔ تمام جهان پاک کنه. پایان رو بزک نکن و اسمش رو جایزه نذار. شب، هم شجاع‌ها رو با خودش می‌بره، هم لاف‌زن‌ها رو. روز آخر، شب آخر؛ تاج به سر کی می‌رسه؟ تو خط می‌کشی، اما تمام این نمایش فرومی‌ریزه. وقتی تیتر خبرها آتیش می‌گیرن، نور ما کجاست؟ روز آخر، شب آخر؛ اسمش رو درست بگو. تو تهدید رو میاری، تو تاریکی رو میاری، اما هیچ‌کس حق نداره این کار رو برحق بدونه. وای... شب‌ها و شوالیه‌ها، و تاجی که از جا درمی‌ره. این همه قدرت، اما هنوز هیچ استفادهٔ خوبی ازش نمی‌شه. روز آخر، شب آخر؛ نور ما کجاست؟ تهدید رو کنار بذار؛ بذار دنیا روشنایی روز رو ببینه.